ساعت شنی

به پست بعدی وبلاگ خود می اندیشم...

saat-e-sheni — Fri, 24 Jul 2009 09:54:18 GMT

بهمن ۸۵ بود که محمدرضا -پسرخاله م- توی خمین پرواز شماره ی 1011 رُ راه انداخت. اولین وبلاگم بود. بعد از چند ماه نوشتن حذفش کردم.

چند ماه بعد٬ اوایل سال ۸۶ تصمیم گرفتم غزل های سال ۸۵ رُ آرشیو کنم و وبلاگ شکیب ُ ثبت کردم. البته این وبلاگ صرفن یه آرشیو بود. از نظر من اعتبار هر وبلاگی به نظراتشه. به خاطر همین شکیب رُ یه وبلاگ نمی دونم.

آرشیو که جمع و جور شد٬ یه وبلاگ دیگه زدم به اسم کنکور زندگی . چند ماهی هم کار کردم ولی بعد از یه مدت٬ تصمیم گرفتم کنکوری رُ هم ببندم.

برای این که شعرهای جدید رُ یه جایی جمع کرده باشم جزیره ی متروک رُ راه انداختم. جزیره ی متروک هم عمر زیادی نداشت.

و حالا امروز نوبت به ساعت شنی رسیده. امیدوارم ساعت شنی آخرین وبلاگی باشه که کار کردم و دیگه سراغ فضای مجازی نیام.

اولین پست وبلاگ سلام بر پیوند جدایی ها بود و آخرین پست هم همینه که دارین می خونین.

اولین نظر وبلاگ رُ هادی گذاشت: «منتظرم». و آخرین نظر رُ شازده سید کوچولو: «سلام چه جوری مرد! قضیه مردی رو هم نمی فهد! آنکه مرد نشده غم نمی فهمد تو دنبال یکی می گردی که چی؟ تو کویر لوته و معنی زمزم نمی فهمد! یا علی.» اما یه نظر بود که خیلی منُ تکون داد٬ دلیلش رو نمی دونم ولی خیلی اذیتم کرد. نظر یه ناشناس در مورد پست ترسو: «عشق از نياز بر مي آيد.اما كدام نياز؟ عشق نياز است، اما نياز به تبديل شدن و به اين گونه از بن بست رهيدن، از خود خلاص شدن و به معشوقي كه بالاترش يافته اي پيوستن و با او ماندن. چون هنگامي كه بودن تو، ماندن است و ماندن تو مرگ است بايد اين بودن، از بن بست ماندن نجات بگيرد. بايد در راهي بيفتد و جهتي بيابد. اين نياز عشق است و عشق از اين نياز برخاسته است. و اين عاشق است كه به راحتي مي تواند خودش را بدهد، كه خود برتري را بدست آورده است. آن چیزی که ما به آن دل بسته ایم عشق نیست. نیاز ادامه یافتن و حرکت کردن نیست. نیاز به سرگرم شدن و تنوع داشتن است!!!!!»

از حضور و نظرات همه ی دوستان ممنونم. باخیلی از دوستان توی همین فضای مجازی آشنا شدم و رابطه م با خیلی از بچه ها از طریق همین فضا تداوم پیدا می کرد. رسم روزگار اینه که هر آغازی یک پایانی داره و من خیلی وقته به این رسم عادت کردم. امیدوارم هیچ وقت ساعت شنی شما نشکنه. موفق و پیروز و سربلند باشید.

می فهمد!

saat-e-sheni — Wed, 22 Jul 2009 08:33:18 GMT

معنای غم لال مرا می فهمد

و غایت آمال مرا می فهمد

یک دردکشیده درد می داند چیست!

یک مرد فقط حال مرا می فهمد

سنگ زیر آب

saat-e-sheni — Sat, 18 Jul 2009 18:09:18 GMT

فاضل نظری

وضع ما در گردش دنیا چه فرقی می کند

زندگی یا مرگ٬ بعد از ما چه فرقی می کند

ماهیان روی خاک و ماهیان روی آب

وقت مردن٬ ساحل و دریا چه فرقی می کند

سهم ما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست

جای ما این جاست یا آن جا چه فرقی می کند؟

یاد شیرین تو بر من زندگی را تلخ کرد

تلخ و شیرین جهان اما چه فرقی می کند

هیچ کس هم صحبت تنهایی یک مرد نیست

خانه ی من با خیابان ها چه فرقی می کند

مثل سنگ ی زیر آب از خویش می پرسم مدام

ماه پایین است یا بالا چه فرقی می کند

فرصت امروز هم با وعده ی فردا گذشت

بی وفا! امروز با فردا چه فرقی می کند

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی!

saat-e-sheni — Thu, 16 Jul 2009 09:39:18 GMT

این شعر رو «خانوم معلم» توی فیلم «خدا نزدیک است» از بیت دومش می خونه.

زنده یاد قیصر امین پور

دل داده ام بر باد٬ بر هرچه باداباد

مجنون تر از لیلی٬ شیرین تر از فرهاد

ای عشق از آتش٬ اصل و نسب داری

از تیره ی دودی٬ از دودمان باد

آب از تو طوفان شد٬ خاک از تو خاکستر

از بوی تو آتش٬ در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین٬ چون بیستون ویران

هر کوه بی فرهاد٬ کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما٬ از نسل غم بودند

ارث پدر ما را٬ اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد٬ بوی تو می آید

تنها تو می مانی٬ ما می رویم از یاد

با تشکر از به رنگ آسمان

ترسو!

saat-e-sheni — Mon, 13 Jul 2009 07:26:18 GMT

چندی ست که از یک کلمه می ترسم

از یک غم بی مقدمه می ترسم

این «عشق» فقط پدر درآورده و بس

آری! من از این مجسمه می ترسم

به سوی معبد

saat-e-sheni — Sat, 11 Jul 2009 07:45:18 GMT

از عشق که حرف می زدی با خود برد

انگار که سوی معبدی با خود برد

«رودی که به گریه دور می شد از خویش»

یک شاخه گل محمدی با خود برد

رودم و با گریه دور می شوم از خویش: فاضل نظری

حرف نزن دیگه!

saat-e-sheni — Thu, 09 Jul 2009 08:18:18 GMT

از خوبی این آب و هوا حرف نزن

لبخند ببار! منتها حرف نزن

داغ تب بوسه های گرمت هستم

از کاهش نسبی دما حرف نزن

منبقربانوجودتکوجودمزوجودتبوجودآمدهاست...

saat-e-sheni — Mon, 06 Jul 2009 18:00:18 GMT

با نام تو٬ با یاد خدا می رقصند

غرق هیجان این صدا می رقصند

آن قدر علی علی علی گفتم که

ذرات معلق هوا می رقصند

یک اتفاق

saat-e-sheni — Fri, 03 Jul 2009 10:45:18 GMT

به قیمت غزلی ساده هم نمی خری ام

اگرچه داغ دلت را همیشه مشتری ام

و عشق٬ حادثه ی روزهای دل تنگی است

دوباره تا دل این اتفاق می بری ام

بخند٬ اخم کن٬ از آفتاب بوسه بگیر

که کشته مرده ی این عشوه های دلبری ام

بگو چگونه بگویم که دوستت دارم

غزل ستاره ام! آهوفرشته ام! پری ام!

بیا به رسم و رسوم من اعتماد نکن

من آبروی توام٬ پس چرا نمی بری ام؟

ترکیب آهوفرشته اگر اشتباه نکنم زاییده ی ذهن خلاق مهدی فرجی است.

دردواره‌ها

saat-e-sheni — Tue, 30 Jun 2009 08:57:18 GMT

با همراهی حسن میثمی

دردهاي من

جامه نيستند

تا ز تن درآورم

«چامه و چكامه» نيستند

تا به رشته‌ي سخن درآورم

نعره نيستند

تا ز ناي جان برآورم

دردهاي من نگفتني

دردهاي من نهفتني‌ است

×‌

دردهاي من

گرچه مثل درد مردم زمانه نيست

درد مردم زمانه است

مردمي كه چين پوستينشان

مردمي كه رنگ روي آستينشان

مردمي كه نام‌هايشان

جلد كهنه‌ي شناسنامه‌هايشان

درد مي‌كند

من ولي تمام استخوان بودنم

لحظه‌هاي ساده‌ي سرودنم

درد مي‌كند

انحناي روح من

شانه‌هاي خسته‌ي غرور من

تكيه‌گاه بي‌پناهي دلم شكسته است

كتف گريه‌هاي بي‌بهانه‌ام

بازوان حس شاعرانه‌ام

زخم خورده است

دردهاي پوستي كجا؟

درد دوستي كجا؟

×‌

اين سماجت عجيب

پافشاري شگفت دردهاست

دردهاي آشنا

دردهاي بومي غريب

دردهاي خانگي

دردهاي كهنه‌ي لجوج

اولين قلم حرف حرف درد را

در دلم نوشته است

دست سرنوشت

خون درد را

با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزير خويش را رها كنم؟‌

درد

رنگ و بوي غنچه‌ي دل است

پس چگونه من

رنگ و بوي غنچه را ز برگ‌هاي توبه‌توي آن

جدا كنم؟

دفتر مرا

دست درد مي‌زند ورق

شعر تازه‌ي مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در اين ميانه من

از چه حرف مي‌زنم؟

درد، حرف نيست

درد، نام ديگر من است

من چگونه خويش را صدا كنم؟‌

در ميان آفتاب و دل

مرز مشترك كجاست؟

چشم‌هاي من

ميزبان نقشه‌هاست:

نقشه‌ها و مرزهاي روبه‌رو

مرزهاي درد، آرزو

مرزهاي مبهم خيال

مرزهاي ممكن و محال

نقشه‌هاي فاصله

مرزهاي خاكي و غريب

بين آفتاب و دل كشيده‌اند

مرزهاي شرقي دلم كجاست؟

چشم‌هاي من

ميزبان نقشه‌هاست

كوه‌ها

روي نقشه سر به اوج مي‌زنند

رودها

روي نقشه موج مي‌زنند

مرزهاي بين آفتاب و دل

ناگهان خراب مي‌شوند

چشم‌هاي من

اين جزيره‌ها كه در تصرف غم است

اين جزيره‌ها كه از چهارسو محاصره است

در هواي گريه‌هاي نم‌نم است

گرچه گريه‌هاي گاه‌گاه من

آب مي‌دهد درخت درد را

برق آه بي‌گناه من

ذوب مي‌كند

سد صخره‌هاي سخت درد را

فكر مي‌كنم

عاقبت هجوم ناگهان عشق

فتح مي‌كند

پايتخت درد را

زنده‌ياد قيصر امين‌پور